Entrevista no cole

O xoves estivo Ramón Segura, un xornalista que agora traballa na publicación miñense "Mi pueblo", para facerlles unha entrevista aos rapaces de 3º ESO que tiveron a gran idea de recadar fondos para Haití no noso cole. Agardamos ler pronto o xornal local. Contaranvos a continuación de que falaron.
Luísa:
Fernando:
Carla:
Irene:

PREPARANDO SAN VALENTíN

Escribimos palabras de amor, amizade, cariño, tenrura, desexos... a unha persoa do cole. Un “carteiro dos sentimentos” entregaraas á persoa a quen vaian dirixidas o 12 de febreiro, escritas sobre un corazón. Os textos serán anónimos para que adiviñedes quen é o voso “amoramigo” invisible.

O ano que vén cambiaremos a data para festexar o día dos namorados: en lugar dese día tan comercial –San Valentín-, celebraremos o AMOR o día 2 de febreiro, data da CANDELORIA, unha festa moi de noso.

A Candeloria é a festa da luz, o día en que “casan” os paxaros e nacen os años, o preludio da primavera e, polo tanto, o día dedicado ao amor na nosa terra. A súa orixe está nunha antiga festa celta de carácter pagá, na que se colocaban candeas nas fiestras das casas en honor á deusa da nova lúa.

Aquí hai máis cousas, ide lendo.

PABLO ALBO veunos contar os seus contos

Esperabamos a PABLO ALBO, pero entrou o seu alter ego PEDRO ÁRBOL e as preguntas empezaron a saír coma lóstregos, a rebotar nas paredes, a ir e vir pola sala. El collíaas con xeito e respondía, pero chegou un momento no que era imprescindible coñecer ao protagonista, xa que só el podería contestar a certas preguntas. E veu. E contestou, e fíxonos rir e contounos algo moi interesante:as historias están nas nosas cabezas e só hai que ter un pouco de tempo, un lápis e un caderno para contalas. Despois tamén nos contou un pouco do seu próximo libro (que teremos que ler porque non sabemos como acaba)e a historia dun pobo moi silencio no que un día o ruído foi infernal. E axudásmolle a contalo porque nos invitou a facelo.
Grazas, Pedro Árbol. Grazas, Pablo Albo.

Para saber máis del e do seu traballo premede AQUÍ

A nosa oliveira

Onte ía frío, pero tamén quentaba o sol. A media mañá chegou ao noso cole a oliveira e alí estabamos todos esperándoa. Fixémoslle un sitio entre as camelias e foise acomodando, non sen certo traballo ¿pesábanlle os anos ou o feito de deixar a terra que a aloumiñaba? Non o sei. Non sei se ela está leda, se lle gusta o recendo das nosas marismas, se os nosos berros durante os recreos lle resultan agradables,se desexaría ollar outras paisaxes... Non o sei, pero ela min ela gústame, e creo que aos demais tamén. Achegámoslle terra para que a se alimente ben e cantámoslle para que transmita os nosos desexos de paz ao vento que virá acariñala. Daquí en diante será a nosa compañeira e a súa presenza recordaranos a necesidade de traballar en prol da paz no mundo.

A nosa comunidade escolar é solidaria!

Como xa sabedes, por iniciativa dunhas rapazas de 3º de ESO fíxose unha recollida de donativos para axudar ao pobo haitiano. A Comunidade Escolar acolleu con entusiasmo a idea e recolléronse 960 € que foron ingresados na conta que a CRUZ VERMELLA ten en Caixa Galicia. Desde aquí queremos agradecer a toda a Coumindade Escolar a súa colaboración e desexamos que esta pequena parte do que nós temos chegue aos que todo perderon. Grazas a todos, e en especial a Luisa, Fernando, Carla e Irene.

Película para reflexionar

Esta película foi a gañadora nun festival de cine en Alemania... só dura 6 minutos, pero debería quedar para sempre na nosa retina. É impresionante!

View this movie at cultureunplugged.com

Día da PAZ

O 30 de xaneiro celébrase o Día da Paz. No cole plantaremos a oliveira que compramos entre todos e arredor dela colocaremos todos os traballos que se están a realizar nas aulas durante estas semanas: lemas, pedras pintadas, postais para os nenos ex soldado, carteis, raps... E un precioso manifesto feito polos alumnos de 3º ESO:

MANIFESTO POLA PAZ

PROTESTAMOS POR:
As guerras, as inxustizas do mundo, protestamos pola xente que lle fai dano aos demais, polos programas violentos de TV, pola sociedade agresiva, polos maltratos que sofren os nenos e as mulleres, polo racismo, polo machismo, pola xenofobia, polas existencia de enfermidades que se poderían curar, pola fame, polo analfabetismo, polas discusións dos políticos que non levan a ningunha parte; pola falla de hospitais e escolas en moitas partes do mundo, polo estado de benestar que nos impide ver as traxedias que hai, polo egoísmo, pola indiferenza...

DESEXAMOS QUE:
Se destrúan todas as armas do mundo e non se derroche máis diñeiro en loitas e guerras, que se constrúan hospitais, escolas e estradas; que a xente teña dereito á sanidade gratuita; que nos ensinen dende pequenos a facer o ben e a pensar nos demais; que a pomba deixe o seu espírito nos corazóns de todas as persoas. DESEXAMOS amor, amizade,sorrisas,apertas, bicos, aloumiños ...


POR TODO ISTO: PEDIMOS, non! mellor ESIXIMOS!!! que todos nos impliquemos en conseguir o que desexamos e acabar dunha maldita vez co que protestamos.

Texto básico: Juan Picos, Manuel Amado, Adrián Ramos e Fernando López.
Colaboradores: todo o curso de 3ºA

XENTE BOA

Pedro Cavadas (Valencia, 1965), é un ciruxano reparador e reconstrutivo, autor do primeiro transplante de cara da medicina española. Tamén reimplantou mans, converteu un brazo dereito en esquerdo, salvou unha man coséndoa durante nove días á perna do paciente...
África cambiou a súa vida.
El non oculta o seu pasado “pijo”, de condutor de 'Porsche' polas avenidas de Valencia. Pero, asegura, unha visita a África cambiouno para sempre. Decidiu viaxar a Kenia para «facer turismo de adrenalina, coa idea de salvar uns cantos negriños e volver a casa contento». Pero... o que viu alí alterou todo. «O mundo real está en África. Alí as peores feras son as persoas. As liortas por un pozo de auga resólvense a tiros ou a machetazos», di.
Cavadas renunciou ao luxo, vendeu o seu deportivo, enviou os cartos a Kenia e creou unha fundación en Valencia para tratar a persoas con poucos recursos. «Ninguén que requira de min un tratamento vai quedar sen el por falta de cartos», asegura.
E todos os anos volve a Kenia, onde pasa longas tempadas reconstruíndo corpos.
Le a entrevista, gustarache.

AXUDA A HAITÍ

Por iniciativa de Irene, Carla e Luísa (3º ESO), no noso cole estanse a recadar cartos para enviar a Haití. O luns 25 pasarán polas aulas con huchas para conseguir os vosos donativos e despois facer o ingreso nun número de conta de axuda aos damnificados. COLABORADE! Nese país o caos e a pobreza son enormes e necesitarán todo o apoio internacional posible.

DECÁLOGO PARA SER LINGÜÍSTICAMENTE SOSTIBLES

Nestes momentos nos que falamos de linguas, é importante ver o seguinte traballo sobre sostenibilidade lingüística, que poñen á nosa disposición varios compañeiros do PLAMBE. É unha traducción do Decálogo elaborado polas Universidades catalanas feita por Adelia Troncoso; esta presentación é de Mónica Muñoz.
Lede, disfrutade e poñédeo en práctica.

Decálogo para ser lingüísticamente sostibles